"გვირაბი"
დაუსრულებელ გვირაბში მოვხვდი,
ისე რომ თვალშიც არავის მოვხვდი,
შენ ჩემო სახევ, მუშტი კრივს მოხვდი,
კლინიკის ნაცვლად, კარცერში მოხვდი,.
ძნელია მუნჯის თამაში, ძნელი,
ტუსაღად ყოფნა ამდენი წელი,
როცა წინ გიდევს, გზა გრძელზე გრძელი,
გვირაბის ბოლოს სინათლეს ელი,.
ბევრი სიტყვები ეყრება გზაში,
ყველას პატრონი, ხელს ტაცებს თმაში,
მე კი უსიტყვო დამაგდეს ქარში,
ბნელი გვირაბის აღმოვჩნდი თავში,.
გვირაბის ბოლო სიბნელეს ფატრავს,
მაინც მოასწრეს, ბევრი ერთს ჩაგრავს,
საღამო ამ დროს მზის სხივებს ხალავს,
თვალის ჩინი ხომ არაფერს მალავს,.
გადი გამოდის ღამეში ლანდი,
უკუნეთიდან რა კარგი ჩანდი,
გული გამიხდა მე დარდიმანდი,
სიხარულისგან, თვალს ცრემლით ვბანდი,.
მე სიხარულის, ძარღვებს მიფსკვნიდნენ,
დაბერილ ძარღვებს ხეთქავდა სისხლი, ტირილს მიშლიდნენ,
დაჩოქილ მუხლებზე, მარცვლებს მიყრიდნენ,
უბედურების და თვალზე ცრემლის, ნემსით მიცრიდნენ,.
ამ ამბავს სასრული, არ ელის არა,
ნუ მამახინჯებთ, გეყოფათ კმარა,
დამგლიჯეს მგლებმა, როგორც ცხვრის ფარა,
თხუნელამ ჩემთვის, საფლავი თხარა...